Βγήκαμε από το νοσοκομείο σήμερα. Χωρίς πολλά λόγια, αυτή η μέρα θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη ψυχή μου, όσο βαθιά έχει μείνει και η μέρα που φεύγαμε από το σπίτι να πάμε στο νοσοκομείο, σχεδόν έναν μήνα πριν.
Στη φάση της ετοιμασίας των ακτινοβολιών θα μπούμε από Δευτέρα. Προς το παρόν απολαμβάνουμε την "ολομέλεια" της οικογένειάς μας στην "έδρα" μας.
Ορίστε και το φωτορεπορτάζ:
"Είναι αλήθεια φεύγουμε σήμερα!!!"
"Είμαι έτοιμη! Άντε, πάμε!" [παρακαλώ προσέξτε τη στυλιστική χρωματική άποψη και το πατούμενο...]
"Μην νομίζετε ότι η περίεργη στάση μου είναι γιατί δεν μπορώ να περπατήσω ακόμα καλά! Απλά ο φωτογράφος με "πήρε" την ώρα που έσπρωχνα την μαμά να μη με κρατάει για να περπατήσω μόνη μου! ΟΚ δεν τα καταφέρνω ακόμα μόνη μου, αλλά το 'χω, το ξέρω!".
"Κι όταν έφτασα έξω από την πόρτα του σπιτιού είδα αυτό! Μα δεν είναι γλύκες τα αδελφάκια μου;..."
